
Qua vorm zit de Lido ergens tussen een hertekende Times (bold sluit beter aan bij roman, e en c lijken iets "opener", schreven zijn horizontaler), een vleugje Baskerville misschien, met verkorte schreven, en de hand van de meester zelf natuurlijk. Een acceptabele tekstletter. Een schuine lengteas, verkorte schreven, grote x-hoogte staan voor "leesbaarheid", maar op dat niveau is niets bewezen. Het dikduncontrast vind ik bij de Lido nogal groot voor een tekstletter, en ik vind hem een beetje mager, en dat hem denk ik maakt hem zeker niet ideaal in kleine corpsen. Ook de letterspatiëring lijkt mij daar iets te nauw voor.
Lido komt in normaal, bold, italic, bold italic, condensed en bold condensed, met alle mij bekende (Latijnse) accentletters (zelfs een "geen ligatuur maken" voor de fi in het Turks is voorzien), eerder "STD" (335 karakters), niet "PRO": met enkel tabelcijfers, zonder extra ligaturen of contextuele alternatieven, en zonder kleinkapitalen. De normale en de gecondenseerde versie zijn apart getekend, maar "blend fonts", zelfs tussen regular en bold condensed, lukt bijna perfect. 331 kerningparen lijkt mij weinig, maar ik weet niet meer of ik dit goed of slecht moet vinden in tijden van MS Word, Flash, en "optical kerning" in InDesign. "FontAudit" in FontLab geeft zowat één "recommendation" per glyph, maar FontAudit ziet wel vaker spoken. Op vectorisering, overgang van rechtes in curves bij voorbeeld, valt verder niets aan te merken. Er blijkt een probleem te zijn met de vertikale hinting, wat zou te wijten zijn aan het gebruik van "autohinting" in FontLab.